Karta graficzna – jest to urządzenie wewnętrzne komputera pozwalająca na emisję obrazu odbieranego na monitorze. Podstawowym jej zadaniem jest zapamiętywanie i przechowywanie informacji o tym jak winien wyglądać określony obraz na ekranie monitora. Pierwsze istniejące karty graficzne potrafiły jedynie wyświetlać litery alfabetu ze zdefiniowanego w karcie pamięci generatora znaków. Kolejne potrafiły to samo, jednak już w kolorze. Niektóre dzisiejsze karty mają funkcje potrafiące dowolnie manipulować obrazem bądź od podstaw tworzyć zaawansowane grafiki czy nawet profesjonalne animacje.

W komputerach klasy PC karty graficzne zazwyczaj nie są zintegrowane z płytą główną, wadą takich zintegrowanych kart są o wiele słabsze wyniki dotyczące ich wydajności zwłaszcza w stosunku do kart, które nie są zintegrowane.

Budowa kart graficznych

Karty graficzne składają się z następujących elementów:

- GPU czyli procesor graficzny – odpowiedzialny jest za generowanie obrazu z podręcznej pamięci karty,

- Pamięć Video-Ram, która przechowuje cyfrowy typ danych o obrazie

- Przetwornik cyfrowo – analogowy, który jest odpowiedzialny za przekształcanie danych cyfrowych z pamięci na sygnał sterujący dla monitora

- Interfejs do systemu komputerowego, który umożliwia wymianę danych oraz sterowanie kartą graficzną oraz jej ustawieniami

- Interfejs na slocie karty graficznej, który np. służy do przesyłania danych analogowych,

- Framegrabber, system, który wytworzy cyfrowy sygnał z zewnętrznego, który jest analogowy,

- Procesor wideo – układ, który wspomaga dekodowanie i przetwarzanie danych zapisanych w formie video,

Monitor – jest to jedno z urządzeń zewnętrznych komputera służący do bezpośredniej komunikacji obsługującego z komputerem.

Podział współczesnych monitorów:

Monitory CRT – Przypominają zasadą działanie każdy zwykły telewizor. Integralną częścią tego urządzenia jest kineskop odtwarzający obraz.

Monitory LCD – Są to panele ciekłokrystaliczne. Jest bardziej płaski niż konwencjonalny wyświetlacz. Pokazuje obraz na zasadzie zmiany polaryzacji światła na skutek zmian orientacji uporządkowania cząsteczek chemicznych pod wpływem pola elektrycznego.

Cechy monitora CRT:

- posiada mniejszą plamkę oraz bezwładność w stosunku do monitorów LCD,

- są mniej energooszczędne,

- są ciężkie, zajmują dużo miejsca,

- można w nich dynamicznie ustawić rozdzielczość i nie martwić się o problemy związane ze skalowaniem uzyskanego obrazu,

- można widzieć wyświetlany obraz i oglądać go pod niemal każdym kątem,

- nie  ma problemów z wyświetlaniem koloru czarnego,

Cechy monitora LCD:

- o wiele mniejszy niż monitor CRT,

- energooszczędny,

- zdrowszy dla oczu,

- brak w nim efektu migotania,

- oferuje komfortową pracę w bardzo dużych rozdzielczościach,

- jest odwzorowany na całkowicie płaskiej powierzchni więc nie odkształca obrazu,

Konstrukcja wyświetlacza LCD:

każdy wyświetlacz ciekłokrystaliczny składa się z czterech podstawowych elementów:

- komórki, w których jest zatapiany ciekły kryształ,

- elektrody, które wytwarzają pole elektryczne i działają przez to na kryształ,

- dwie cienkie folie służące jako polaryzator i analizator,

- źródło światła,

Zasada działania.

Światło wnikające w wyświetlacz zostaje spolaryzowane prze filtr polaryzacyjny. Następnie przechodzi ono przez szklaną elektrodę oraz warstwę ciekłego kryształu. Specjalnie wytworzone mikrorowki w 2 elektrodach działają tak, że wymuszają uporządkowanie cząsteczek znajdujących się w warstwie z ciekłymi kryształami aby przy wyłączonej elektrodzie następowało obrócenie się polaryzacji światła o 90 stopni. Dzięki czemu światło może przejść przez analizator światła (tą funkcję pełni zazwyczaj folia). Następnie odbija się ono od lustra, przechodzi ponownie przez folię, dochodzi do ponownej zmiany polaryzacji o 90 stopni na ciekłym krysztale i w końcu opuszcza ono wyświetlacz przez folię polaryzacyjną.

Definicja

Drukarka jest to urządzenie zewnętrzne komputera, które służy do prostego przenoszenia danego tekstu bądź obiektu zapisanego z formie graficznej w komputerze na nośnik druku, który obsługuje dana drukarka. W definicji jednak należy dodać, iż w dzisiejszych czach mamy także do czynienia z drukarkami, które nie potrzebują do sprawnego funkcjonowania już komputerów. Za pomocą łącza Bluetooth, portu podczerwieni, bądź dzięki karcie pamięci możemy połączyć się z drukarką, która będzie pracować tak samo jak za pośrednictwem komputera.

Rodzaje drukarek:

Drukarka igłowa (mozaikowa) – wykorzystuje ona specjalną taśmę barwiącą, taką samą jak w typowych maszynach do pisania. Wyposażona w głowicę drukującą, na której znajduje się od 9 do 48 igieł (w zależności od typu drukarki). Urządzenie to jest bardzo szybkie, toteż używane jest najczęściej w biurach, gdzie liczy się tekst a nie grafika.

Drukarka atramentowa – jest to obecnie najpopularniejszy typ drukarek, łączy w sobie wydajność, niską cenę zakupu oraz eksploatacji połączoną z dużą niezawodnością sprzętu. Drukuje ona poprzez umieszczanie na papierze mikroskopijnej wielkości kropli specjalnego atramentu. Obecnie drukarka drukuje w 4 kolorach: cyjan, karmazynowy, żółty oraz czarny. Dzięki połączeniu tych kolorów możemy otrzymać każdy inny kolor wraz z jego dowolnym odcieniem. W dzisiejszych czasach mamy do czynienia także ze specjalnymi fotograficznymi tuszami, dzięki którym możemy otrzymać bardziej realistyczne wydruki zdjęć oraz grafik.

Drukarka laserowa – drukuje na papierze poprzez umieszczanie na nim cząstek tonera. Wał wykonany z selenu zostaje zelektryzowany a następnie naświetlony światłem laserowym przez co miejsca naświetlone tracą swój ładunek elektryczny i nie przyciągają cząsteczek tonera. Po tym kartka przechodzi przez fuser, gdzie zostaje wydruk zostaje rozgrzany i wprasowany w papier po czym kartka zostaje wyrzucona przez drukarkę.

Drukarka głowicowa – głowica zostaje tam wykonana w formie kulistej bądź owalnej z naniesionymi na niej znakami. Jeśli raz uderzy głowica o taśmę barwiącą powstanie tylko jeden znak, na tej zasadzie ona działa. Nie drukuje ona grafik.

Drukarka Wierszowa – kolejna pracująca wyłącznie w trybie tekstowym. Działa ona na zasadzie wrzucania na papier całego ciągu znaków, które są odbijane dzięki zamocowanego łańcuchowi przewijającego się bez przerwy nad papierem barwiącym i właśnie przez to uderzenie zostawia swój ślad na papierze w formie wystukanego przez nas znaku.

Drukarka termosublimacyjna – używa specjalnego wosku, dzięki wysokiej temperaturze taśma z woskiem odchodzi na papier i dzięki temu możemy uzyskać grafikę bądź tekst.

Drukarka termotransferowa – działa tak jak drukarka igłowa z tą różnicą, ze te igły są podgrzewane do wysokiej temperatury, które zostają dociśnięte do papieru. Dzięki temu druk natychmiast wysycha.

Drukarka termiczna – typowym miejscem stosowania tych drukarek są powszechne kasy fiskalne. Druk odbywa się na specjalnie spreparowanym papierze termicznym, który w czuły sposób reaguje na ciepło. Szybko ciemnieje w miejscach oddziaływania. Jest bardzo szybka i niebywale tania w obsłudze ponieważ jedynym jej materiałem eksploatacyjnym jest papier (nie potrzebuje tuszy, ponieważ to ciepło oddziałuje na papier).

Dysk Twardy (HDD) jest to najprościej mówiąc jeden z typów urządzeń pamięci masowej (obok dysków CD-ROM, DVD-ROM, HD-DVD, USB oraz innych) zapisujących dane na nośnikach magnetycznych. Nazwa HDD wzięła się z języka angielskiego i znaczy ona „hard disc driver” czyli spolszczając dysk twardy.

Historia dysków twardych:

Dyski twarde, lub jak to dawniej nazywano “pamięci masowe” mają swój początek już w dziewiętnastym wieku. Wtedy to używano specjalnych, perforowanych kart, które służyły wprowadzaniu danych do mechanicznych maszyn liczących, zaś pierwsze elektroniczne komputery korzystały z pamięci, która była zbudowana z lamp elektronowych (co np. może nam się kojarzyć ze starymi filmami sci-fi, gdzie komputery były ogromnymi maszynami z mnóstwem świecących diod i przełączników). W niedługim czasie po pierwszym komputerowym “boomie” pojawiły się różnego rodzaju pamięci magnetyczne, takie bąbelkowe, bębnowe, czy w końcu taśmowe.

Pierwszy w historii dysk twardy pojawił się niedługo po drugiej wojnie światowej w 1957 roku. Wyprodukowała go firma IBM. Urządzenie nosiło nazwę RAMAC 350. Miało około 5 MB pojemności i składało sie z pięćdziesięciu 24-calowych dysków. Wtedy to też nastała era komputerów wielkości szaf połączonych ze sobą w dużych, klimatyzowanych pomieszczeniach.

w 1981 roku ponownie firma IBM czymś zaskoczyła, wyprodukowała ona pierwszy komputer klasy PC, (osobisty komputer) a już w 1983 roku tego typu komputery posiadały własne dyski o pojemności 5 oraz 10 MB. W 1984 roku firma Western Digital skonstruowała zastosowany w IBM PC/AT interfejs ST506 zaś w 1986 roku wraz z firmą Compaq znany do dziś interfejs IDE (Integrated Drive Electronics). Rok później zaczęto instalować w komputerach PC napędy oraz dyski 3.5″. Późniejszy postęp, a co za tym idzie wzrost technologii spowodował ciągły wzrost wydajności oraz pojemności dysków twardych wraz z jednoczesną obniżką cen, obniżeniem hałaśliwości czy nawet kończąc większej niezawodności urządzeń.