Dysk Twardy (HDD) jest to najprościej mówiąc jeden z typów urządzeń pamięci masowej (obok dysków CD-ROM, DVD-ROM, HD-DVD, USB oraz innych) zapisujących dane na nośnikach magnetycznych. Nazwa HDD wzięła się z języka angielskiego i znaczy ona „hard disc driver” czyli spolszczając dysk twardy.

Historia dysków twardych:

Dyski twarde, lub jak to dawniej nazywano „pamięci masowe” mają swój początek już w dziewiętnastym wieku. Wtedy to używano specjalnych, perforowanych kart, które służyły wprowadzaniu danych do mechanicznych maszyn liczących, zaś pierwsze elektroniczne komputery korzystały z pamięci, która była zbudowana z lamp elektronowych (co np. może nam się kojarzyć ze starymi filmami sci-fi, gdzie komputery były ogromnymi maszynami z mnóstwem świecących diod i przełączników). W niedługim czasie po pierwszym komputerowym „boomie” pojawiły się różnego rodzaju pamięci magnetyczne, takie bąbelkowe, bębnowe, czy w końcu taśmowe.

Pierwszy w historii dysk twardy pojawił się niedługo po drugiej wojnie światowej w 1957 roku. Wyprodukowała go firma IBM. Urządzenie nosiło nazwę RAMAC 350. Miało około 5 MB pojemności i składało sie z pięćdziesięciu 24-calowych dysków. Wtedy to też nastała era komputerów wielkości szaf połączonych ze sobą w dużych, klimatyzowanych pomieszczeniach.

w 1981 roku ponownie firma IBM czymś zaskoczyła, wyprodukowała ona pierwszy komputer klasy PC, (osobisty komputer) a już w 1983 roku tego typu komputery posiadały własne dyski o pojemności 5 oraz 10 MB. W 1984 roku firma Western Digital skonstruowała zastosowany w IBM PC/AT interfejs ST506 zaś w 1986 roku wraz z firmą Compaq znany do dziś interfejs IDE (Integrated Drive Electronics). Rok później zaczęto instalować w komputerach PC napędy oraz dyski 3.5″. Późniejszy postęp, a co za tym idzie wzrost technologii spowodował ciągły wzrost wydajności oraz pojemności dysków twardych wraz z jednoczesną obniżką cen, obniżeniem hałaśliwości czy nawet kończąc większej niezawodności urządzeń.

Comments are closed.